به طور کلی، شکلفرمانتعیین کننده وضع سوارکاری است. با این حال، حتی با همان دسته، سواران می توانند از وضعیت های مختلف سواری استفاده کنند که بیشتر در خودروهای جاده ای آشکار است. به عنوان تازه کار خودروهای جاده ای، ممکن است شنیده باشید که خودروهای جاده ای مناسب ترین دوچرخه برای مسافت طولانی سوار بر جاده های مسطح هستند، زیرا دسته های خودروهای جاده ای می توانند انواع وضعیت سواری را فراهم کنند. در اینجا، بیایید در مورد سه موقعیت گرفتن رایج ترین وسایل نقلیه جاده ای صحبت کنید: موقعیت گرفتن بالا، موقعیت گرفتن پایین تر و موقعیت گرفتن افقی، و سناریوهای قابل اجرا مربوط به سه موقعیت گرفتن.
1. تاپ
نشسته بر روی صندلی، دست به جلو، به طور طبیعی درک موقعیت آستین لاستیکی بر روی نوار دسته، که موقعیت دسته فوقانی است. موقعیت دسته بالا رایج ترین راه گرفتن در جاده سواری وسیله نقلیه استفاده می شود، و آن را نیز به عنوان ارگونومیک ترین راه گرفتن توسط بسیاری از مردم در نظر گرفته شده است. نوار دسته بالایی نیز ساده ترین ترمز و تغییر سرعت است. هنگام سوار شدن در شهرهایی با شرایط پیچیده ترافیک، بهتر است از نوار دسته بالایی برای مقابله با ترافیک قابل تغییر در اسرع وقت استفاده کنید. در مقایسه با موقعیت handlebar پایین تر، موقعیت handlebar فوقانی فراهم می کند وضعیت نسبتا راست بالا تنه سواری و راحت تر است در هنگام cruising با سرعت ثابت است. همچنین استفاده از موقعیت دسته فوقانی در هنگام تکان دادن و بالا رفتن توصیه می شود، زیرا در این زمان، مرکز بدن گرانش رو به جلو است، و دست ها و شانه ها همان عرض برای اطمینان از تعادل بیشتر هستند.
باید توجه داشت که موقعیت دسته بالایی نسبت به موقعیت دسته پایین تر، ایرودیدینامیک کمتر است، که مقاومت باد بیشتر خواهد بود. به طور کلی، موقعیت دسته بالایی ۳کیلومتر کندتر از موقعیت دسته پایین تر است زمانی که قدرت خروجی یکسان است. علاوه بر این، موقعیت دسته بالایی برای سراشیبی پرسرعت مناسب نیست (سرعت آن بیش از ۵۵ کیلومتر است).
2. قطره
همانطور که از نام نشان می دهد، که برای نگه داشتن بخش پایین تر از خم ماشین جاده است. موقعیت گرفتن پایین تر ساده ترین موقعیت گرفتن برای کنترل ماشین است, به خصوص در رانندگان حرفه ای; علاقه مندان به خودروهای جاده ای عمومی پس از یک دوره تمرین نیز می توانند دارای هتتکل شوند. موقعیت دسته پایین تر پنوماتیک ترین و رادیکال ترین وضعیت سواری را فراهم می کند. اگر می خواهید سرعت را دنبال کنید، باید از موقعیت نوار دسته پایین تر استفاده کنید. با این حال، موقعیت دسته پایین تر به تنهایی کافی نیست، و کل بدن نیاز به همکاری برای ارائه بهترین اثر آئودینامیکی است. به طور خاص، نگه داشتن موقعیت دسته با هر دو دست، در حالی که ساعد به موازات زمین تا آنجا که ممکن است، آرنج 90 درجه است، و شانه بدون کوچک شدن آرام است؛ با در نظر گرفتن این عوامل، پشت به طور طبیعی تا حد امکان به موازات زمین خواهد بود تا به بهترین حالت آئودینامیکی دست یابد.
دسته پایینی برای سراشیبی پرسرعت مناسب است. به یاد داشته باشید که ترمز را با هر دو دست نگه دارید. بر اساس اصل اهرمی، هنگامی که دسته پایین ترمز را نگه می دارد، بازوی نیرو بزرگترین است و هنگامی که از همان نیرو برای ترمز استفاده می شود، اثر ترمز دسته پایینی بهترین است. توجه به پیش بینی وضعیت جاده و ترمز جلوتر از زمان برای جلوگیری از rollover. یکی دیگر از صحنه های قابل اجرا از موقعیت handlebar پایین تر با حداکثر سرعت دویدن جاده تخت است, و یکی از رایج ترین جاده تخت تکان دادن با حداکثر سرعت دویدن است. این نوع از وضع سواری در سرعت دویدن ۲۰۰ متر گذشته یا بیشتر در مسابقه دوچرخه سواری استفاده می شود.
